Bifhjólasamtök lýðveldisinns Sniglar

Sjálfsagt lítur stjórnsýslan svo á málin að þetta sé okkar hugsunarháttur, „bara ef það hentar mér“, en raunin er sú að svo er ekki í pott búið hjá okkur bifhjólafólkinu. Ég held að flest okkar séum sammála um að klæðast vel, klæðast fyrir fallið og allur þessi söngur! En á hinn bóginn viljum við eiga val þegar kemur að kaupum hlífðarfatnaðar. Flóra hjólafólks er breið og það sem ekki hentar mér á Harley, hentar fínt fyrir Gauja á Kawanum og svo öfugt. . .  Vesenið er að gallinn hans Gauja er sennilega í náðinni hjá stjórnsýslunni og þarf þar af leiðandi líka náð hjá tryggingafélögum, á meðan gallinn minn er það ekki þótt framleiðslumarkmið og þol gallanna sé þau sömu.

Til að byrja á byrjuninni þá fór af stað vinna innan samtakanna fyrir nokkrum misserum. Ég efa ekki að farið hafi verið af stað með góðum hug, sér í lagi með tilliti til tolla og vörulækkunar á hlífðarfatnaði bifhjólafólks. Kannski er ekki réttlátt að gagnrýna þessa vinnu á þeim grundvelli að hugurinn hafi verið góður, en traustar stoðir standa ekki uppi, með góðan hug einan að vopni í svona veigamiklum málum. Lámarkskröfur til fólks sem ganga í slík verkefni eins og breytingar á lögum hlífðarfatnaðar er: Þekking á fatnaði, stöðlum, akstri bifhjóla og stjórnsýslukerfinu! Þessum kröfum var ekki fullægt, frumvarpið var ekki yfirfarið, það var ekki lagt fyrir aðalfund Snigla og það fékk ekki réttláta meðferð inn á þing og naut ekki þeirrar athygli sem það þarfnaðist inn á þinginu.

Þrotlaus vinna hefur legið á Umferðarnefnd Snigla í 2 ár til að lagfæra þessi mistök. Um mitt ár í fyrra töldum við sem sitjum í Umferðarnefnd við hafa unnið sigur í þessu máli. Mikil og náin samvinna við Samgönguráðuneytið og stjórnsýsluna skiluðu okkur að samgönguráðuneytið féllst á kröfur okkar um að draga þetta frumvarp til baka á þeim forsendum að ekki væri vegur að vinna eftir þeim og var það því mikið áfall þegar nefnd innan samgönguráðaneytis felldu kröfur okkar út og skiluðu frumvarpi á 75. gr breyttu. Svör Samgönguráðuneytis voru þau að „ekki þótti gerlegt að fella þetta úr lögum á þeim forsendum að telja mætti að ráðuneytið væri með því að senda út röng skilaboð til þjóðfélagsins. Skilaboð um að hlífðarfatnaður væri óþarfur. Ég get svo sem skilið sjónarmið ráðuneytisins í þessu máli, þetta er auðvitað algjör U-beygja sem erfitt er að útskýra, bæði fyrir stjórnsýslu og þjóðfélaginu sjálfu!

Nú eru nýju umferðarlögin komin inn á borð Alþingis og 1. umferð búin. Okkar staða nú er að herja á Alþingi um breytingar,  ósk um að verða umsagnaraðilar að frumvarpinu og reyna af öllum mætti að lágmarka skaðann fyrir bifhjólafólk og í kjölfarið að draga úr völdum tryggingafélaga að skerða bótarétt okkar þegar til slysa koma. Auðvitað er það hneisa að stjórnsýslan skuli þvinga okkur til aðgerða í þessu máli, það er hneisa að stjórnsýslan skuli með forsjáhyggju setja okkur í tvísýna stöðu gagnvart bótarétti okkar. Kannski spyr sig einhver sem ekki gerir sér grein fyrir alvarleika málsins – hvað er vandamálið?  Af hverju vil fólk ekki setja hlíðfarfatnað í lög rétt eins og hjálmaskyldu og beltanotkun? Svar við því er einfalt. Staðlakerfi öryggisfatnaðar ætlaður til bifhjólaaksturs allstaðar í heiminum, er meingallað þótt fatnaður sjálfur fái fullt hús stjarna og þegar kemur að reglugerðasmíðum um hvað flokkast til hlíðfarfatnaðs hvort sem það er lámarks fatnaður eða ekki er raunveruleg hætta á að reglugerðin valdi því að úrval hlíðfarfatnað, bæði þeir gallar sem við eigum og höfum keypt fyrir stórfé, gallar sem okkur mun hugnast að versla og nota, séu ekki samkvæmt reglugerð.

Hlífðarfatamálið er ekki það eina sem getur njörvað réttindi okkar, tillaga um bann við „smærri einstaklingar en 150 cm mega ekki sitja á bifhjóli“, og hækkun prófsaldurs upp um 3 ár! Hér á landi er lögræðisaldur 18 ár, við 18 ára aldur máttu gifta þig, taka lán, kaupa hús og gera það sem hugur og geta girnist – nema að keyra mótorhjól! Um tvítugt máttu fara í ríkið og versla þér áfengi og annan mjöð – en þú mátt ekki keyra mótorhjól!

Akstur bifhjóla er hættulegur, á því leikur enginn vafi.
En 300 hestafla bíll er líka hættulegur ef ekki hættulegri en 60 – 70 hestafla bifhjól. Það er ekki með nokkru móti hægt að skilja hvers vegna það eru sett takmörk á bifhjólaréttindi en ekki bifreiðar.

Bifhjól flokkast undir sama hatt og fólksbíll – ökutæki!

Kveðja Inda Björk #1015
Formaður Umferðarnefndar.